«باسمه تعالی»
چرا با طرح هر موضوعی تحقیقی سوالات بدیعی در ذهن افرادخطور می کند؟
نویسنده:دکتر محمد بنائیان سفید
هر سوالی در ذهن پرسشگر، اورا به مسیرهای تازه ای هدایت می کند.این دقیقاً همان هدفی است که یک تعامل سازنده دنبال می کند: تبدیل پرسش ها به طرحی برای عمل. جامعه ای که اهل سؤال و گفتوگو باشد، هرگز در بن‌بست تصمیم گیریهای یکجانبه نمی افتند. یک نکته ی راهبردی را به عنوان مکمل تعامل وتحقیق ،هر مسئله ی محیط زیستی، در بطن خود یک «فرصت اقتصادی و فرهنگی» نهفته دارد. برای مثال، مشکل ریزگردها نه فقط یک تهدید، بلکه فرصتی برای اشتغالزایی در کشت گیاهان مقاوم به شوری و تولید انرژی بادی است. یا مشکل زباله های شهری، فرصتی برای راه اندازی کارخانه های کمپوست و بازیابی انرژی است.یا مسئله کاه برنج که متاسفانه برنج کاران آن را در زمین کشت می سوزانند فکر می کنند زمین تقویت می شود، اما هم آلایند های دود ایجاد می کند که محیط زیست را آلوده می‌کند وهم هزاران موجود درون خاک را که برای تقویت خاک موثرند ویا استفاده از سموم برای ازبین بردن حشرات بجای آلوده کردن محصولات می توان آن را خمیر و کاغذ درست کرد ویا بوسیله بیولوژی بوسیله حشرات محصولات ارگانیک تولید کرد.پس هر زمان که در میدان عمل با چالشی روبرو شدید، به جای نگاه هزینه وار، آن را به عنوان «پروژه ای برای نوآوری» ببینید.نکته ی کلیدی برای بهره برداری عملی از این موضوعات و مباحث علمی استفاده نمود(برگزاری رویدادها).
اگر روزی محققین و پژوهشگران خواستن، این ایده ها را به طرح اجرایی تبدیل کنند، پیشنهاد می شود یک «نشست هم اندیشی چندذینفعی» برگزار کنند؛مثلاً اگر در مورد محیط زیست بود یعنی دور میزی که در آن یک محیط بان، یک صنعتگر محلی، یک معلم روستایی، یک گردشگر خارجی و یک دانشجوی اقتصاد حضور داشته باشند. نتیجه ی این هم افزایی، بسیار دقیقتر از هر گزارش سازمانیِ صرفاً کارشناسی خواهد بود.
امیدوارم این مسیر روشنفکری و عملگرایی، به توسعه ی پایدار و عزت روزافزون میهن عزیزمان بیانجامد.
